هزار کوچه فاصله...

تمام لحظه هی من پر است از صدای تو

صدای خنده های تو صدای گریه های من

بله ! تو که هنوز هم

                                نمی شناسمت ولی

به من بگو نشسته ای هنوز در هوای من

پس از تو این غزل ،

                                 چقدر حس مبهمیست

تمام وزن های شعر من

                                                به وزن های های من ؟

 تمام عمر،یک نفس دویده ام به پای تو

نمی رسم به پای تو ، نمی رسی به پای من

من این طرف ،تو آن طرف،

                                                هزار کوچه بین ماست

من این طرف به یاد تو ،

                                            تو نیمه ی جدای من

چقدر چشم های تو برای من مقدس است !

بیا ! دلم برای تو ... نگاه تو برای من.

                          دوباره من برای تو غزل سروده ام بیا !

بیا که دوست دارمت ، غریب آشنای من .

نفرین به تو

غربت من هر چی که هست

از بت و بودن بهتره

آخره خط زندگی

این نفسای آخره

وقتی دارم با هر نفس

از این زمونه سیر می شم

وقتی با یه زخم زبون از

این و اون دلگیر می شم

این آخره راهه دیگه باید که تنها بمیرم

تنها تو اوج بی کسی تو غربت آروم بگیرم

باید برم باید برم

باید که بی تو بپرم

آخ که چه سنگین می زنه ای نفسای آخرم

سکوت من نشونه ی رضایتم نیست

گلایه هامو می تونی

از توی چشمام بخونی

بگو آخه جرمم چیه

که باید این جور بسوزم

هیچی نگم داد نزنم

لب هامو رو هم بدوزم

در به در غزل فروش

منم که گیتار می زنم

با هر نگاه به عکست انگار من خودمو دار می زنم

نفرین به عشق به عاشقی

نفرین به بخت و سرنوشت

به اون نگاه که عشقتو

تو سرنوشت من نوشت

نفرین به من نفرین به تو

نفرین به عشق من وتو

به ساده بودن منوبه

اون دل سیاهه تو